Κεφάλαιον ΚΒ΄. Ὅπως τῶν πολεμικῶν διαχειρίζειν καὶ ἐν αὐτοῖς πολιτεύεσθαι τῷ βασιλεῖ ἀναγκαῖον
1 Καὶ τοὺς μὲν πολέμους αὐτὸς ἐνεργείτω, πᾶσι παρὼν, καὶ πάντα θεώμενος. Οὐ μέντοι γε τοῖς κινδύνοις ἑαυτὸν παραλόγως προήσεται· οὔτε στρατιώτου θάνατον ἀποθανεῖται, ἀλλὰ στρατηγοῦ λελογισμένου, καὶ πολλὰ τρόπαια στήσαντος.
Caput 9. Miseria Populi Tyrannide Oppressi
1 Tali ergo dominante principe, agricola quidem nullos alios culturae fructus quam lacrymas metit, qui miserrimus, ubi continuatis totos dies laboribus eduxit segetes usque in spem proximam, videt vice tyrannico velut quodam turbine messem abripi; proque uva, quae in excultis annua cura vitibus longo ejus sudore maturuerat, solos sibi relictos doloris tribulos, praecordia ejus, ac ipsum convulnerantes sensu acerbissimo, violentas rapinae, velut spinarum acerrimis aculeis. Nec miseriarum haec summa: nam a praeclari principis emissariis, nudato iterum hostium male custodito limite irrumpentium, experienda saevitia est. Hic rusticus. Quid nauta? nisi ventos ac fluctus diris devovet, quod sese jamdiu non demerserunt; adeo concitatiora maria, procellasque tristiores in portu infelix atque in littore patitur. Cives denique, oppressae tali monstro civitatis incolae, eo intolerabilius continentiusque vexantur, quo in istius Minotauri vicinia opportuniores ad quotidianas injurias sunt, velut ad cibum famelicae ac sanguinariae objecti belluae. Itaque hujus quidem repente pecunia tollitur, resque diripitur: illius filia sanctissima, eatenus custodia virginei thalami servata, illinc ad contumeliam rapitur, cantus speratorum aliquando spousalium, filiae laetitiae quas illi dulcissimas provocaturus erat hymenaeos coacto fundere. Quid illi cujus uxor a valentissimi desperatissimi furoris eorum telo transfixa, poenas praesentes intempestivae libertatis viscera ferro crudelissime confossus luet. Quanquam eis superest quod talibus spectaculis gladii se subtrahunt.